သံေခ်းတစ္ထပ္ ရႊံ႕တစ္ထပ္မို႔
သူတို႔ရဲ႕စိတ္အတင္အခ်ကို
မင္းဘယ္လိုမွဖတ္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
အာေငြ႔မွုတ္သံေတြၾကားမွာပဲ
ရယ္ေမာကာတစ္ေႏြလံုးပိတ္
ကိုယ္ယဥ္ေက်းမွုနဲ႔ ကိုယ္အိပ္ပစ္လိုက္ကြယ္…
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
ခ်စ္သူေရ..
ေလာကမာယာဆိုတာ
အတီးခံရတဲ့ဗံုေတြရဲ႕ဂီတပါပဲ။
စစ္တုရင္တစ္ပြဲလံုးကို
ဆြဲေမွာက္ခံလိုက္ရေပမယ့္
ဘာၿဖစ္လဲ
၀မ္းမနည္းေၾကး
တို႔ေတြရြာသြန္းၾကရံုေပါ့
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
ယံုၾကည္ထားစမ္း
ေရခိုးေရေငြ႕ကလည္း
ပင္လယ္ကိုပစ္ေပါက္စိုက္ပ်ိဳးႏိုင္တယ္ဆိုတာ။
………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
ဆရာတာရာမင္းေ၀(မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ႔ဗံုသံ)
ဆရာရယ္…ကြ်န္ေတာ့္ကိုခြန္အားေတြေပးသနားပါဗ်ာ….ဏီ(န္)ကင္း
January 4th, 2010 in
ကဗ်ာ | tags:
ကဗ်ာ,
တာရာမင္းေ၀ |
7 Comments
သူမက…
ရင္ခြင္ကိုတိုးတိုးသာသာႏွုတ္ဆက္မွာမဟုတ္ဘူး
၀င္သြားတာမုန္တိုင္းတတန္၊လွိုင္းတတန္နဲ႔
သိခ်ိန္မွာငါကိုယ္တိုင္ခ်င္းခ်င္းနီေနၿပီ
ဆုပ္ကိုင္မွုေတြမွာအားမပါေတာ့ေပမယ့္
ခပ္ေပေပနဲ႔ငါၾကည့္ေနမိတုန္းပဲ
ဒီတခါထပ္ၾကည့္ရင္ငါၿပိဳက်ၿပီ..မိန္းခေလး
အေသြးအသားက.ေရာင္းကုန္မဟုတ္ေပမယ့္
ငါ့အတၱကို္ငါကိုယ္တိုင္ငတ္ျပတ္ေနခဲ့တာ.ၾကာပါၿပီေကာ..
ဒီလိုနဲ႔ေရွ႕ဆက္မိုက္ရဦးမယ္
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔ေနာ္…. အာရံုေတြေနာက္ေနလို႔…တခုခုထလုပ္ၾကည့္တာ…
သူ႔ေနာက္ကိုတေကာက္ေကာက္လိုက္ပါ
သူ႔ကိုၾကည္ၾကည္သာသာေလးစကားေျပာ
သူခဏေတာ့ၿပံဳးလိုက္ပါေစကြယ္
မင္းခပ္ဟဟေလးရယ္ၾကည့္လိုက္
ေတြ႔လား..လွတယ္ေနာ္…အားလံုးကလွေနတယ္
ဒီလိုနဲ႔
မင္းရင္ဘတ္ေနာက္မွာက်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့
ႏွလံုးသားေလးအတြက္…
မင္း……
တခ်က္ေလာက္ေလာက္ေတာ့..
အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါအံုးေနာ္
မမ၀ါလို႔အားလံုးကခ်စ္စႏိုးေခၚေသာအမတစ္ေယာက္တဂ္ပါတယ္။အဲ့အမရဲ႕ဘေလာက္ကိုဟိုးတုန္းကတည္းကေရာက္ဖူးတယ္။
စိတ္ထဲမွာ..ဂ်ပန္မွာေနတယ္..စာေရးသားေကာင္းတယ္..စိတ္ထားႏူးညံ့မယ္(တင္းပလိပ္ၾကည့္ခန္႔မွန္းတာပါ.ပန္းႏုေရာင္ေလးကိုး)
ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ဘာသာတရားကိုင္းရိွုင္းမယ္(ဒါေတာ့ကိုယ္ပိုင္ခန္႔မွန္းခ်က္).အဲဒါေလးေတြနဲ႔တြဲမွတ္ထားတယ္။
အၿမဲမဟုတ္ေပမယ့္တခါတခါေရာက္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။အခုေတာ့မွဘေလာက္ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေျပာေနတဲ့မမ၀ါဆိုတာ
ေသခ်ာမွတ္မိေတာ့တယ္။အမရဲ႕ပိုစ့္ကိုဖတ္တုန္းကၾကည္ႏူးမွုေလးေတြျဖစ္လာလို႔ေကာ္မန္႔ေပးျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒိပို႔စ္ေလးမွာသူ႔အေရးအသားေတြထက္သူ႔ရင္ထဲကလာတဲ့မွတ္မွတ္ရရေလးမ်ားကိုခ်ေရးျပထားတာပါ။
ေနာက္ေတာ့အမကခင္မင္စြာနဲ႔သူပိုစ့္ရဲ႕တဂ္မယ့္စာရင္းမွာျဖည့္ပါတယ္။
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
တကယ္တမ္းေျပာရရင္သူတဂ္တာကိုေရးဖို႔ကြ်န္ေတာ့္မွာအေတြ႔အႀကံဳမရိွေသးပါ..ငယ္ပါေသးတယ္(အဟိႀကြားတာပါ)။
ဒီေတာ့ဘ၀လက္ေတြ႔စာေတြလည္းမ်ားမ်ားမေရးႏိုင္ပါ။ရသေတြမေရးတတ္ပါ။
ဘ၀ျဖတ္သန္းမွုမွာအေလးအနက္ေတြရိွေကာင္းရိွႏိုင္ေပမယ့္ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့အေတြးမႀကီးေသးပါဘူး။
ရင့္သန္တဲ့အေတြးအေခၚကိုဆိုလိုတာပါ။ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ဘယ္လိုပလန္ေတြခ်၊ဘယ္အခ်ိန္မွာဘာလုပ္
ဘာေတြကိုျပင္ဆင္…ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။တကယ္ေတာ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလဲဒါမ်ိဳးေလးေတြအခ်ိန္ဇယားလုပ္ၿပီးႀကိဳးစား
ေနတာျမင္ဖူးပါတယ္။ေလာေလာဆယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္မပါပါဘူး။ကို္ယ့္မွာေျပာပေလာက္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္မရိွပါ။
ရည္မွန္းခ်က္မရိွ…ပန္းတိုင္မရိွလို႔မင္းဘ၀ေတာ့သြားပါၿပီလို႔လဲဂရုဏာသက္မေစာပါနဲ႔ဦး။
တေန႔တေန႔ထမင္းမငတ္ေအာင္ေတာ့ဦးေႏွာက္ကအလုပ္လုပ္ပါေသးတယ္။ဆိုေတာ့ကာ…မျပင္ဆင္ရေသးပါဘူး။
အဲ……မျပင္ဆင္ရေသးေပမယ့္အဲဒိကာလႀကီးကေရာက္လာေတာ့မွာပါပဲ။တားလို႔လဲမရႏိုင္တာဒီေရနဲ႔အခ်ိန္ပါ။
ျပင္ဆင္ႏိုင္ခြင့္မရေသးခင္မွာပဲတိုက္ခိုက္ၿပီးက်ဆံုးသြားႏိုင္ပါေသးတယ္။
ကဲ
ေနာင္လာမယ္႔ ၅ နွစ္မွာ….
၁.ဘာအလုပ္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ.(မိမိရဲ႕ စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေလးတစ္ခုပါ။)
၂.မိမိရဲ႕စိတ္ကူးထဲကအိမ္ေထာင္ဖက္(သ႔ို)စိတ္ကူးထဲကအိမ္ေထာင္ေရး
(မိမိရဲ႕စိတ္ကူးထဲကအိမ္ေထာင္ဘက္ဟာဘယ္လိုစိတ္ဓါတ္၊ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးေလးျဖစ္ေစခ်င္ပါသလဲ)
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
ေမးခြန္းနံပါတ္(၁)ရဲ႕အေျဖကေတာ့ေနာင္၅ႏွစ္အတိုင္းအတာမွာကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ျဖစ္မွာကသူတပါးရဲ႕အလုပ္ေတြပါပဲ။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့အခုေလာေလာဆယ္စလံုးမွာအလုပ္လုပ္ေနတယ္။အရင္းအႏွီးေလးတခုေလာက္ေတာ့စုေဆာင္းၿပီး
မိန္းမယူ.(အဲေလ)..ကိုယ္ပိုင္၊တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးလုပ္ဖို႔ဆိုတာကေနာက္ထပ္၂ႏွစ္ေလာက္ထပ္ၿပီးဒီမွာအလုပ္လုပ္ရဦးမွာပါ။
ဒါေတာင္ဒီၾကားထဲပိုက္ဆံစုႏိုင္ေအာင္လခေကာင္း၊အသံုးအစြဲေခြ်တာႏိုင္အံုးမွေလ။
တခုစဥ္းစားထားတာေတာ့ရိွတယ္ကိုယ္ကအလုပ္လုပ္ေနရင္းကိုယ့္ပိုက္ဆံေလးေတြကိုဒီအတိုင္းစုထားတာထက္စာရင္
ေငြေသမဟုတ္ပဲေငြရွင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္မလားလို႔ပါ။ေငြရွင္ျဖစ္ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့TOTOထိုး..အဲေလ
တျခားစီးပြားေရးေသးေသးေလးတစ္ခုလုပ္ဖို႔စဥ္းစားပါတယ္။လုပ္ခ်င္ေနမိတာကေတာ့စင္ကာပူကပင္နီဇူးလားပလာဇာမွာ
ဆိုင္ဘာကေဖးေလးဖြင့္ခ်င္တာ့ပါပဲ။သိတဲ့အတိုင္းပင္နီဇူးလားဆိုတာစင္ကာပူေရာက္ျမန္မာေတြမလာမျဖစ္လာရတဲ့
အထင္ကရေနရာႀကီးပါ(ဟီး)။ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကဆားဗစ္ေကာင္းေကာင္းေပးႏိုင္တဲ့အင္တာနက္ဆိုင္ေလးေပါ့။
ကြန္ပ်ဴတာေတြလဲျပင္မယ္၊ဆက္စပ္ပစၥည္းေလးေတြလဲေရာင္းခ်င္ပါတယ္။ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းကို
တတ္ႏိုင္သေလာက္ဆားဗစ္ေကာင္းေကာင္းေပးခ်င္လို႔ပါ။ဒီမွာကျမန္မာျပည္နဲ႔ဆက္သြယ္ေရးကအေရးႀကီးပါတယ္။
(ေတာ္ၿပီေလမရွည္ေတာ့ဘူး)။အဲျဖစ္ႏိုင္လို႔ျမန္မာျပည္မွာပါစီးပြားေရးတဖက္တလမ္းကလုပ္ခြင့္ႀကံဳမယ္ဆိုရင္လဲ
ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပက္သက္တာပဲလုပ္ျဖစ္မွာပါပဲ။ဒါေပသိျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ကေဖးဖြင့္မွာမဟုတ္ဘူး။
မီးရယ္၊အင္တာနက္ရယ္ကိုမေသခ်ာသူေတြမွာအားကိုးမေနခ်င္လို႔ပါ။စဥ္းစားထားတာကကြန္ပ်ဴတာပစၥည္းတံဆိပ္
တခု(အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းေပါ့ဗ်ာ)ကိုတဦးတည္းကိုယ္စားလွယ္ယူၿပီးျဖန္႔ခ်င္တာ။ျမင့္ေတာ့ျမင့္တယ္
ဒါေပမယ့္လုပ္ခ်င္တာကအဲဒိလိုေတြပဲေလ။စိတ္ကူးေလးေတြေပါ့။ဒါကကိုယ္ပို္င္စီးပြားေရးပါ။
ပရဟိတေတြလဲအရမ္းလုပ္ခ်င္တယ္။သူမ်ားေတြလုပ္ေနတာေတြကိုလည္းအရမ္းအားက်တယ္။
ဒါကေပၚပင္မို႔လို႔လိုက္လုပ္ခ်င္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဥပမာနာေရးကူညီမွုအသင္းလိုလုပ္ေဆာင္မွုေတြကို
ၾကက္သီးထေလာက္ေအာင္ၾကည္ႏူးမုဒိတာပြားမိပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္လုပ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္
တာကိုမ်ားမ်ားလုပ္မိမယ္။ေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြမွာခ်ိဳ႕တဲ့သူေတြအတြက္ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ပရဟိတအလုပ္
ေတြကိုလုပ္မယ္လို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ဟုတ္ကဲ့…အားလံုးကစိတ္ကူးသက္သက္မ်ားေပါ့ဗ်ာ….
ဒါေပမယ့္ေသခ်ာပါတယ္….ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့၊လုပ္ျဖစ္မယ့္ကိစၥပါပဲ။
အရင္ဆံုးေတာ့ကိုယ့္၀မ္းစာနဲ႔အရင္းအႏွီးအတြက္သူတပါးဆီမွာလုပ္ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲဗ်ာ။
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
ေမးခြန္းနံပါတ္(၂)ကိုေျဖဖို႔ကေတာ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ပိုေၾကာက္ရြံ႕မိပါတယ္။ေျပာရမယ္ဆိုရင္အခ်စ္ဆိုတာ
ႀကီးကိုေၾကာက္ပါတယ္။တခါလည္းမဟုတ္ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္အခါခါေသဖူးေပမယ့္ပ်ဥ္ဖိုးနားမလည္တတ္
ေသးတာလဲအေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပါ့။ဒါေပမယ့္တကယ္အသက္အရြယ္ရင့္က်က္လဲတဲ့အခ်ိန္မွာ
နားလည္မွုေတြဆိုတာအခ်စ္ထက္ပိုေကာင္းတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြဆိုတာသိလာပါတယ္။
နားလည္မွုဆိုတာႀကီးအတြက္အခ်ိိန္ေတြ၊ဘ၀ေတြအမ်ားႀကီးရင္းရမယ္လို႔လဲထင္ပါတယ္။
အားလံုးကေတာ့ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ေလးေတြလိုခ်င္တာေပါ့ေနာ္….မ်ားမ်ားလိုခ်င္ေလ..
လူပ်ိဳႀကီး၊အပ်ိဳႀကီးေတြျဖစ္ေလပဲ(ဟီးဟီး..မည္သူ႔မွေစာင္းေျမာင္းမေျပာပါ.ကိုယ္ပိုင္ယူဆခ်က္မွ်သာ)။
လိုခ်င္မိတာကေတာ့ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အိမ္ေထာင္မ်ိဳးပါ။
အရမ္းႀကီးေခ်ာေမာလွပေနတာထက္စာရင္
ၾကည့္ေကာင္းၿပီးရိုးသားတဲ့သူကိုသာလက္တြဲခ်င္ပါတယ္။
အရမ္းႀကီးပညာတတ္ေနတာထက္စာရင္
အသိဥာဏ္နဲ႔အေကာင္းအဆိုးအေၾကာင္းအက်ိဳးသိၿပီးလိမၼာတဲ့သူကိုသာပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။
အရမ္းႀကီးမဟာဆန္ေန၊ႀကြယ္၀ေနတာထက္စာရင္
ဟန္ေဆာင္မွုကင္းၿပီးေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္သူကိုသာလက္တြဲခ်င္ပါတယ္။
ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြေျပာျပေနတာထက္စာရင္ကိုယ္တိုင္ကလဲသူလိုခ်င္တဲ့၊သူျဖစ္ခ်င္တဲ့၊သူပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့
အိမ္ေထာင္ဦးစီးသူျဖစ္ေအာင္အရင္ႀကိဳးစားမွျဖစ္မွာပါ။
ဒါေတြအားလံုးကိုထပ္တူမက်ႏိုင္ရင္ေတာင္နားလည္မွုေတြနဲ႔ခ်ိန္ခြင္လွ်ာညိွယူရမွာပါပဲ။
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
ေလးစားစြာျဖင့္
ဏီ(န္)ကင္း
(မမ၀ါေက်နပ္ႏိုင္ပါေစလို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ခင္ဗ်)
မိုးေၾကာင့္ေပါ့ သူနဲ႕ေတြြ႕…
မိုးကိုေရွာင္ေတာ့ သူနဲ႕တိုး…
မိုးခိုသူမ်ားေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာေပါ့
သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္၊ကြ်န္ေတာ္နဲ႕သူ
မိုးထစ္ခ်ဳန္းတယ္၊မိုးရြာတယ္၊မိုးသည္းတယ္
ဂြတ္ဘိုင္….ဘိုင္ဘိုင္…
ဒီမွာ..ေဟ့ဒီမွာ….
ငါ့ရင္မွာမင္းက်န္ေနတယ္
ေအာ္…..မိုးမတိတ္ခဲ့ရင္ေလ…
အစကတည္းကမိုးမရြာခဲ့ရင္ေလ…
ဏီ(န္)ကင္း
Read the rest of this entry »
December 22nd, 2009 in
ကဗ်ာ | tags:
ကဗ်ာ |
5 Comments
ၾကယ္ေတြစံုေနတဲ့အခိုက္ေတြမွာ..ေတးသြားေတြၿပိဳၿပိဳက်တယ္
ငါ့အတြက္အခြင့္တစံုနဲ႔ငါကိုယ္တိုင္ကိုင္လွုပ္ခံလိုက္တယ္
ဒီအတြက္အေမ့ကိုေက်းဇူးတင္တယ္
က်င္လည္ရာေျမႀကီးဆိုတာကမာၻမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္
အသိဥာဏ္ပါးပါးေလးကလမ္းကူေလွ်ာက္
ျမင္ရာသင္ရာေတြနဲ႔
ပထမဆံုးဆရာအေဖ့ကိုကိုးကြယ္တယ္
တည္ေဆာက္ရင္း.အျမတ္မရိွအရံွဳးခ်ည္းနဲ႔ႏွစ္သိမ့္
တဆိတ္ငါ့အပန္းေျဖေရပူစန္း…အရမ္းပူတယ္ကြယ္
သူတို႔.မ်က္လံုးေလးေတြအထင္ႀကီးတယ္..
ဒီအတြက္ငါ့မိသားစုမာန္ေတြခ်ခ်နင္းခဲ့ရတာၾကာေနၿပီေပါ့
အခ်ိဳ႕အေျပာင္းလဲေတြကလက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့အတိုင္းအတာျပည့္တာၾကာေနၿပီ
ဒါေပသိမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတုန္းပဲ
ကိုယ္တိုင္ခါခ်လိုက္တဲ့နာက်င္မွုေတြ
အျခားသူေတြကူးစက္ပ်ံ႕ပြားသြားမွာ..စိုးေၾကာက္မိသူပါ
ရပ္တည္မွုဆိုတဲ့ဆိုင္းပုဒ္ႀကီးေတြကိုအထပ္ထပ္ေဆးေၾကာရင္း
ငါ့မိဘေတြဘယ္အခ်ိန္ထိေခ်းအထပ္ထပ္တက္ေနရဦးမွာလဲ
ကံုလံုမွုေတြကိုအထပ္ထပ္ဖို႔ရင္း..သူတို႔ဘယ္အခ်ိန္ထိမ်ားထပ္ႏွစ္ျမဳပ္ေနဦးမွာလဲ
ငါကိုယ္တိုင္ေမြးကတည္းကနတၱိျဖစ္ေနခဲ့လို႔လား
အႀကြင္းေတြဘယ္ေလာက္ပဲရွည္ရွည္.ငါ့အတၱေတြကိုငါခ်ဲ႕ထြင္ခ်င္ခဲ့မိတာ..
ငယ္ငယ္တုန္းကငတ္ခဲ့ရတဲ့..ထမင္းတလုပ္အတြက္လား
ျပဳစုခဲ့ယုယမွုေတြအၿပီးစီး၊အေမအိပ္ယာေစာေစာထခဲ့ရတာေတြရာႏွုန္းျပည့္ခဲ့ေပမယ့္..
ရင္ကိုဖြင့္ၿပီးအေဖထုတ္ႏွုတ္ေပးဆပ္ခဲ့တာ..သူတစ္ဘ၀စာခ်ီေနေပမယ့္
သားျဖစ္တဲ့(ငါ)တာ၀န္ေတြအခုထိမာတိကာမွာပဲထားမိတုန္း
စာမ်က္ႏွာနံပါတ္ေတြ၀ိုးတ၀ါးမပီျပင္တုန္း
ေလွ်ာက္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြအခုထိမွားတုန္း
လဲက်မွုေတြနဲ႔အခုထိဖက္တြယ္တုန္း
ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ဒုနဲ႔ေဒး..ေပြ႕ေနရဒုကၡေတြရိွေနတုန္းပဲ
ဒါေပသိသကၠရာဇ္ေတြထပ္ၿပိဳျပန္ၿပီ…
ဇရာေတြငါ့အေဖနဲ႔အေမ့နားကိုေရာက္လာေနက်ျပန္ၿပီေကာ..
ထံုက်င္ေနတာမခံစားတတ္လို႔မဟုတ္ဘူးအေမ..
ခံစားလြန္းအားႀကီးလို႔ယဥ္သြားတာပါ
တခါတေလမ်ားေတြးမိတယ္…
ငါ့ေမြးတုန္းေသနတ္တလက္၊ဓားတစ္ေခ်ာင္း
ေကာင္းေကာင္းမ်ားပါခဲ့ရင္…
ငါ့ရင္ထဲကဒီၿမိဳ႕ေတာ္…
သာယာခ်င္မွသာယာေတာ့
စည္ကားခ်င္မွစည္ကားေတာ့
တိုးတက္ခ်င္မွတိုးတက္ေတာ့
ငါ့အသိဒိထက္ျမင့္ခ်င္ကာမွျမင့္တက္ေတာ့
ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ငါကိုယ္တိုင္ဖ်က္ဆီး..မီးအသင္းသင္းရွိဳ႕လို႔
ဗ်တ္ေစာင္းေလးတခုနဲ႔သာေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္မိတယ္
HAPPY BIRTHDAY- ဏီ(န္)ကင္း
No Toilet Paper , No Stationery , No Chocolate !!!
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရံုးမွာေအာ္ေနၾကတာပါ။ဘာလဲဆိုေတာ့ခရစ္စမက္ကာလေရာက္ေတာ့မွာမို႔လို႔
သူတို႔ေတြအမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြလဲမယ္….။ပါဆယ္ဂိမ္းေပါ့…။
ဘာပစၥည္းေတြ၀ယ္လာလို႔ရတယ္၊မရဘူးဆိုတာစရင္းေနာက္ရင္းေအာ္ေနၾကတာ။
ဒီအလုပ္ေလးလဲလုပ္တာတစ္ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္သြားၿပီ။ဒီေန႔ဆိုရင္….
မႏွစ္လာတုန္းကလဲသူတို႔ဒီလိုပဲျငင္းခံုေနတာကိုၿပံဳးၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတယ္။
ကိုယ္ကအစိမ္းသက္သက္ႀကီးအဲဒိအခ်ိန္တုန္းက…သူ႔နာမည္ကိုယ္မသိ၊ကုိယ္နာမည္သူမေခၚတတ္..ေလ
သူတို႔ကေတာ့အားရ၀မ္းသာႀကိဳဆိုပါတယ္(သူတို႔ေ၀စုတစ္ခုထပ္တိုးမွာကိုး)။ဒါနဲ႔ပဲပစၥည္ေလးတခုနဲ႔(သူငယ္ခ်င္းဆီကပိုက္ဆံေခ်းၿပီး)
၀င္ႏႊဲတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ဒီႏွစ္ေတာ့မရေတာ့ဘူး…အႀကံေပးေရးနဲ႔မဲခြဲဆံုးျဖတ္ေရးမွာကိုယ္လဲပါတယ္…ဟဲ..ဟဲ
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့လိုပါေသးတယ္…၂၅ရက္မွာပိတ္မယ္ခရစ္စမက္က..ဒါကို၂၄ရက္ေရာက္ရင္ပစၥည္းေလးေတြယူလာၿပီး
မဲႏွိုက္လဲရမွာ…မႏွစ္ကေတာ့ႀကံႀကီးစီရာကြ်န္ေတာ္Hair dryerေပါက္တယ္..ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ဒီအတိုင္းထားတာအခုထိပဲ။
ဒီဇင္ဘာလေလးကိုႀကိဳက္တယ္…။ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကရာသီေတြလေတြကိုစာမွပထမဆံုးစသင္ရေတာ့…ဆရာမကေျပာတယ္
ေႏြး၊မိုးေဆာင္းသံုးရာသီနဲ႔ဘယ္လမွာဘာေတြရိွတယ္ေပါ့ဗ်ာ…ေဆာင္းရာသီထဲကဒီဇင္ဘာလကိုႀကိဳက္တယ္သေဘာေတြ႔တယ္။
အဲဒိမွာေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ကာလေလးခ်ည္းပဲေလ။ရာသီဥတုအားျဖင့္လဲေအးတယ္ခ်မ္းတယ္။
တခ်ိဳ႕ေနရာေဒသေတြမွာဆိုႏွင္းေတြေတာင္တဖြဲဖြဲက်တယ္ဆိုပဲ။ရုပ္ရွင္ထဲျမင္ဖူးတာပါ။
ပထမဆံုးၾကည့္ဖူးတဲ့ႏွင္းေတြပါတဲ့ဒီဇင္ဘာနဲ႔ပက္သက္တဲ့ဇာတ္ကားေလးကိုသတိရတယ္.. Home Alone ေလ။
ခရစ္စမက္မွာျပင္သစ္ကိုမိသားစုလိုက္သြားလည္တာအိမ္မွာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က်န္ခဲ့တယ္။
ဒါနဲ႔ပဲသူကသူ႔အိမ္ေလးကို၀င္ေဖာက္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့သူခိုးႏွစ္ေယာက္ကိုပညာေပးထားတဲ့ဇာတ္လမ္းေလး။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကအရမ္းနာမည္ႀကီးတာေလ။ဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ၿပီးေတာ့..ခရစ္စမက္၊ဒီဇင္ဘာစတဲ့
စကားလံုးေလးေတြေခါင္းထဲစြဲေနတာေပါ့။ေက်ာင္းမွာသိတတ္နားလည္လာေတာ့ကိုယ္ေမြးတဲ့လကလဲ
ဒီဇင္ဘာလေလးျဖစ္ေနေတာ့အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ေက်ာင္းတက္တုန္းကေက်ာင္းပိတ္ရက္၁၀ရက္ရိွတဲ့လလို႔မွတ္ထားတာ..
ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..အဲဒိအခ်ိန္ေလးေရာက္လာရင္တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေျပေလးေတြမွာ..ႏွင္းနံ႕လိုလိုအနံ႕တစ္ခုကိုခံစားဖူးတယ္။
ငယ္ငယ္ကေတာင္ႀကီးမွာေနခဲ့တာပါ..အရမ္းငယ္ေသးတယ္..အခုအခ်ိန္ဘာမွမမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္….
ေတာင္ႀကီးကပညာေရးေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းမွာဒီဇင္ဘာလႀကီးခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးေဆာ့ကစားခဲ့တာေတြကိုသတိရတယ္။
အဲဒိတုန္းကေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေလးေတြေအးေနၿပီးခ်မ္းခဲ့တဲ့အရသာေလးကိုအခုအခ်ိန္ေတြးၾကည့္ရင္
လက္ဖ်ားေလးေတြေအးလာသလားမွတ္ရ(အဲကြန္းဖြင့္ထားလို႔ေနမယ္)
ေအာ္…ႏွစ္ေပါင္း..ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာသြားခဲ့တယ္။
အခုလဲ….ဒီဇင္ဘာလႀကီးေရာက္လာပါၿပီ။
ဒီအခ်ိန္ရန္ကုန္မွာ(ဒါမွမဟုတ္)ျမန္မာျပည္မွာနည္းနည္းေတာ့ေအးေနမွာေပါ့ေနာ္။
ခ်မ္းတယ္ဆိုတဲ့ေလေျပေလးေတြမနက္ပုိင္းခံစားရမယ္ထင္တယ္။
မနက္ပိုင္းေစာေစာေလးထၿပီးကိုယ့္ပါးစပ္ကအေငြ႔ေလးေတြထြက္ေအာင္လုပ္လို႔ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။
ေစာေစာစီးစီးလာေရာင္းတဲ့ပဲျပဳပ္ပူပူေလးကအေမျပင္ဆင္ေပးတဲ့ထမင္းေၾကာ္ေလးက
ပိုမ်ားစားေကာင္းမလား။ေျပးမယ္ေျပးမယ္ေျပာၿပီးမနက္မထတတ္တဲ့ကြ်န္ေတာ့္ကို
သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ေအာက္ထပ္ကေနေခါင္းေလာင္းႀကိဳးလာဆြဲလို႔ထလိုက္သြားျဖစ္မလား။
ဒီလထဲေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ေမြးေန႔ေလးမွာ…အေဖနဲ႔အေမ့ကိုေခၚ
ဘုရားကိုသြားျဖစ္ၿပီးအလွဴေလးတစ္ခုခုကိုၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလးလုပ္ျဖစ္ေနမလား….
ၿပီးေတာ့မွသူငယ္ခ်င္းေတြေခၚတခုခုလိုက္ေကြ်းၿပီး….ေနာက္မိုက္ပဲအၿပိဳင္ခဲျဖစ္မလား…
ဒါမွမဟုတ္တသက္လံုးမခြဲဘူးေသးတဲ့ေမြးေန႔ကိတ္ေလးကို…ခ်စ္သူေလးေဘးနားမွာထိုင္…
တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းၿပီးလွီးျဖစ္မလား….ေပါ့
ေအာ္.ဒါေတြကက်န္ခဲ့ပါၿပီေလ…
အခုမွာေတာ့..
မေျပာင္းလဲတဲ့(ဒါခ်ည္းပဲလာလာေနတဲ့)ရာသီဥတုေအာက္ေရာက္ၿပီး
အိပ္ရာထေနရတဲ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့…
က်န္းမာေရးအတြက္ထက္…အလုပ္ေနာက္မက်ေအာင္ေခြ်းၿပိဳက္ၿပိဳက္ထြက္တဲ့
လမ္းေလွ်ာက္မွုပံုစံနဲ႕ရံုးေရာက္မွကိုယ့္ဟာကိုထေဖ်ာ္ၿပီးေသာက္ရတဲ့(အၿမဲတမ္းေသာက္ေနရတဲ့)
ေကာ္ဖီပူျပင္းျပင္းနဲ႔ေခါက္ဆြဲေခါက္ေတြ….
အဲဒိရုပ္၀တၳဳ…၊စိတ္အာသီသေတြနဲ႔
မနက္နဲ႔ည…ညနဲ႔မနက္…တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ေရြ႕ခဲ့တာ…
ငါ့ေျခရာေတြစလံုးမွာသကၠရာဇ္တစ္ေက်ာ္ၿပီပဲ
ထပ္လဲေရြ႕ေနရဦးမွာပဲ….ထပ္လဲေလွ်ာက္ေနရဦးမွာပါပဲ….
ငါ့ေမြးေန႔ေလးေတြလဲ…ငါ့ဒီဇင္ဘာေတြလည္းထပ္ေတြ႔ရဦးမွာပါပဲေလ…
ဘယ္ေတာ့မ်ားေမြးေနကိတ္ေလးလွီးရပါ့မလဲ…(ဒါေတာ့လြမ္းလို႔ပါဗ်ာ…)
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ…ဒီဇင္ဘာေလးေတြပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ
ေလးစားစြာျဖင့္
ဏီ(န္)ကင္း
December 9th, 2009 in
ကိုယ့္အေၾကာင္း |
14 Comments
