ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာက္(ဂ္)
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ဗ်ာ….ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ရိွတယ္။
သူတို႔ကတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကသတဲ့.. (ရိုးလိုက္တာေနာ္..အဖြဲ႔က…)
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ပဲျမတ္ႏိုးၾကသတဲ့..(အိမ္သာသြားတက္တာကလြဲရင္ေပါ့)
တေန႔မွာေကာင္မေလးကသူရည္မွန္းထားတဲ့…အေ၀း(ႏိုင္ငံျခား)သြားၿပီး..ပညာေတြသင္ဖို႔ျဖစ္လာသတဲ့…
ခ်စ္သူသက္တမ္းသံုးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ…၁၀ရက္ အထက္ပိုမခြဲဖူးတဲ့သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့…
(၁၀ရက္ဆိုတာအေ၀းသင္သြားသြားတက္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့…
ဒါေပသိညေနဖက္ေရာက္ရင္ေတြ႔ျဖစ္တာပါပဲ….စာေမးပြဲရက္ေတာင္မခ်န္ဘူး)
ဒီလိုကိစၥႀကီးႀကံဳရေတာ့…သူတို႔ခမ်ာ…..၀မ္းလဲ၀မ္းသာစရာ….၀မ္းလဲ၀မ္းနည္းစရာပဲေပါ့…
၀မ္းသာစရာက…ေကာင္မေလးရည္မွန္းခ်က္ေလးတစ္ခုေျခလွမ္းထပ္တိုးမယ္… သူရည္မွန္းထားတဲ့ဘ၀ႀကီးတည္ေဆာက္ဖို႔
ဒါေတြကေလွကားထစ္ေတြပဲေပါ့…
အဲ….၀မ္းနည္းစရာကေတာ့..ေကာင္မေလးဘက္ကျပည့္ျပည့္စံုစံုပညာသြားသင္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးရိွေပမယ့္
ေကာင္ေလးမွာကအတူတူလိုက္ပါဖို႔တန္ဖိုးေတြမလံုေလာက္တာပဲ….
ဒီလိုနဲ႔..ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္ေလးဟာ…ကတိေတြအထပ္ထပ္…သစၥာေတြအထပ္ထပ္ျပဳၿပီး
ေ၀းေနရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ေတြကို ရင္ေမာစြာနဲ႔ေစာင့္ဆိုင္းေနပါေရာ….တဲ့
ေလယာဥ္ပ်ံႀကီး…ပ်ံတက္သြားခ်ိန္ၿပီးမွာေတာ့…သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ…မိုင္ေတြ..အခ်ိန္ေတြျခားသြားၿပီးေပါ့ကြယ္
တကယ္တမ္းေတာ့ေကာင္ေလးက ဒီအတိုင္းမေနခဲ့ပါဘူး…သူလဲတတ္စြမ္းသေလာက္ႀကိဳးစားၿပီး
သူ႔ေကာင္မေလးအနားမွာေနႏိုင္ဖို႔လုပ္ခဲ့တယ္..ဒါေပမယ့္ကံတရားေတြ၊ေလာကဓံေတြ၊
ပတ္၀န္းက်င္စတဲ့ဗီလိန္ႀကီးေတြက(ကိုဗီလိန္မပါ)သူ႔ကိုအထပ္ထပ္က်ဆံုးေအာင္.ေသြးပ်က္ေအာင္.
ေျခာက္လွန္႔…ရက္စက္ပစ္ခဲ့တယ္တဲ့…..
အဲဒိလိုအခ်ိန္မွာေကာင္ေလးရင္ထဲမွာ… ေကာင္မေလးကိုလြမ္းတဲ့စိတ္…သူ႔ရဲ႕ဆႏၵေတြအေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္လို႔
အားငယ္တဲ့စိတ္..တခါတေလမျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနတဲ့…သူ႔ရဲ႕အခြင့္အေရးေတြကို
အားမရတဲ့စိတ္ေတြ ….အဲဒိလိုစိတ္ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္ေပၚေနပါသတဲ့…
အဲဒိလိုနဲ႔…သူမခံစားႏိုင္တဲ့အဆံုး………..(သတ္ေတာ့မေသပါဘူး)
သူ႔ရဲ႕ရင္ထဲမွာျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အစိုင္အခဲေလးေတြကို…စာသားေတြအျဖစ္…ထြက္ေပါက္ရွာခဲ့တယ္….
ဟုတ္တယ္….သူဘေလာက္ဆိုတဲ့လွပတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲကိုေရာက္ရိွသြားပါတယ္….
သူတကယ့္ေလာကထဲမွာမေျပာျဖစ္.. မေတြးျဖစ္တာေတြ…သူ႔ရဲ႕ဘေလာက္ထဲမွာ….ေတြးျဖစ္..ေရးျဖစ္ေနခဲ့တယ္…
သူေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တယ္…(လြမ္းလို႔…အသဲကြဲလို႔….စိတ္ညစ္လို႔…စတဲ့ရင့္က်က္မွုမရိွတဲ့…ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔သူဘေလာက္
ကိုစတင္ခဲ့ေပမယ့္..တကယ္တမ္းစာေတြေရးေတာ့…သူ႔မွာစာေတြကိုခ်စ္တဲ့၊သံေယာဇဥ္ရိွတဲ့…. မူရင္းစိတ္ကေလးကို္
သူသတိျပဳမိခဲ့တယ္..သူ႔ရဲ႕စာေရးတဲ့၀ါသနာက…..ႏိုးၾကြလာေစခဲ့တယ္)…ဒါနဲ႔…သူစာေတြထပ္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္…
ပထမဆံုးကေတာ့ blogspot ဆိုတဲ့ဘေလာက္ဆိုဒ္မွာေပါ့…သူတိတ္တိတ္ကေလး….ေၾကကြဲေနခဲ့ဖူးတာပါ….
ခ်စ္သူကိုလြမ္းခ်ိန္..ခ်စ္သူနဲ႔ရန္ျဖစ္ခ်ိန္…စိတ္ဓာတ္ေတြအရမ္းက်ေနခ်ိန္…ပတ္၀န္းက်င္ကိုေၾကာက္သြားတဲ့အခ်ိန္..
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ…သူ႔ဘေလာက္ေလးကသူ႔ေရွ႕မွာ.ေနေပးခဲ့ဖူးတယ္.(ေမာ္နီတာမွာပါ)
ဒီဘေလာက္ေလးကိုပဲသူရင္အထပ္ထပ္ဖြင့္ခဲ့ရဖူးတယ္…ဒီဘေလာက္ေလးကိုပဲဖက္ၿပီးငိုခဲ့ရဖူးတယ္…တဲ့
ဒီလိုနဲ႔ၾကာလာေတာ့သူ႔ရဲ႕စာေရးခ်င္စိတ္ေလးနဲ႔နူးညံ့တဲ့အေတြးေတြက..ဘေလာက္ဂါရပ္၀န္းထဲကို၀င္ဖို႔တိုက္တြန္းလာပါသတဲ့..
သူဘေလာက္စေရးေတာ့ဘယ္သူကိုမွသူမျပဘူး….သူ႔ဟာသူေရးတယ္…သူ႔ဟာနဲ႔သူဖတ္တယ္….ၿပီးေတာ့ခံစားတယ္ေလ
သူဒုတိယေျခလွမ္းအေနနဲ႔ mysuboo ဆိုတဲ့ဘေလာက္ေလးတခုကိုထပ္ေျခခ်မိသြားတယ္….
အဲဒိမွာေတာ့သူ႔မွာေႏြးေထြးၿပီးဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့…ဘေလာက္ဂါေမာင္ႏွမေတြ
၀ါသနာတူေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြအမ်ားႀကီးရလာတယ္….သူဟိုးတုန္းကလိုအထီးက်န္ျခင္းေတြဆိုတာမခံစားေတာ့ဘူးတဲ့
သူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္…တေယာက္နဲ႔တေယာက္ခံစားခ်က္ျခင္းမွ်ေ၀၊ ဗဟုသုတေတြမွ်ေ၀ၿပီးေနတဲ့
ဘေလာက္ဆိုတဲ့ရပ္၀န္းေလးကိုလဲသူေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားပါတယ္…တဲ့
ဒီလိုနဲ႔ပဲသူတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္နဲ႔ခံစားျဖစ္သေလာက္စာေတြေရးၿပီး..ေနပါတယ္
အေၾကာင္းအရင္းေလးတိုက္ဆိုင္ေတာ့….သူအေ၀း(ႏိုင္ငံျခား)ကိုသြားေရာက္ၿပီးအေျခအေနတရပ္ကိုထပ္ႀကိဳးစားရမယ့္
အခြင့္အေရးေလးရလာခဲ့တယ္…
အဲဒိလိုေတြျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကာလက….ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေတာင္ၾကာခဲ့ပါတယ္
ကာလအတိုင္းအတာအားျဖင့္ေတာ့တိုတိုေလးပါတဲ့…ဒါေပမယ့္…
အဲဒိကာလအတြင္းမွာလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့သူေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲရင့္က်က္မွုေတြျဖစ္သြားပါတယ္…တဲ့
အေတြးအေခၚပုိင္းတဲ့…လူမွုဘ၀ေတြမွာသူတိုးတက္လာမွုရိွလာပါတယ္…
ေလယာဥ္ကြင္းႀကီးမွာႏွုတ္ဆက္ရမယ့္သူမရိွ…ႀကိဳဆိုမယ့္သူမရိွ (သူရည္မွန္းထားခဲ့တဲ့လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ကပံုစံ)
သူမဟုတ္၊သူမျဖစ္ရေတာ့ေပမယ့္…သူႀကိဳးစားၿပီးေရွ႕ဆက္ႏိုင္ခဲ့ပါသတဲ့….
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့..သူအထီးက်န္ဆိုတဲ့ခံစားခ်က္က…ဘေလာက္ေလာကထဲ၀င္ေရာက္ၿပီးကတည္းက
ေပ်ာက္ပ်က္သြားလို႔ပါတဲ့….(ဒီေနရာမွာအားလံုးကိုေလးေလးစားစားေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာလိုပါတယ္)
သူ႔ရင္ထဲမွာစိတ္ဓာတ္က်ျခင္းအားငယ္ျခင္းေတြက…အမ်ားႀကီးသက္သာခဲ့ၿပီျဖစ္လို႔ …
သူေရွ႕ကိုမွန္မွန္ပဲႀကိဳးစားခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္…သူလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္…ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့သူ…သူ႔လမ္းေလးကိုသူေလွ်ာက္….သူခံစားခ်က္တစတေလကို..စာသားေတြလုပ္….
ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္တာကို….စာပိုဒ္ေတြဖြဲ႕ၿပီး…သူခင္တဲ့…တကယ္တမ္းအျပင္မွာမျမင္ဖူးေပမယ့္…
ညီအစ္ကိုလို..ေမာင္ႏွမလို႔…ခင္တတ္.အားေပး…ကူညီတတ္…အသိေတြေပးတတ္တဲ့ဘေလာက္ဂါေတြနဲ႔……
သူေပ်ာ္ေနပါတယ္…ဟုတ္ကဲ့….သူေပ်ာ္ေနပါတယ္လို႔…….
ေလးစားစြာျဖင့္
ဏီ(န္)ကင္း
(ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ဘေလာက္ေရးျဖစ္ျခင္းႏွစ္ႏွစ္ေျမာက္ပါ…သူမ်ားေတြလိုအမ်ားႀကီးမသိႏိုင္…မေရးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္
ဘေလာက္အေပၚမွာခံစားခ်က္ကေတာ့ကြ်န္ေတာ္နဲနဲမ်ားပါတယ္၊လာလည္ၿပီးအားေပးၾကတဲ့….
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ကာလမ်ားမွသည္..ယေန႔ကာအထိရိွတဲ့…..ဆယ္ဂဏန္းေလာက္သာရိွေပမယ့္…
တန္ဖိုးထားတတ္၊ေနရာေပးတတ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အေလ့က်ေနတဲ့…အေပါင္းအသင္းေတြကိုေလးစားပါတယ္)
စကားမစပ္၊တ(ဂ္)ခ်င္လာပါတယ္….ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့…တကယ့္အားေပးသူအမွန္ႀကီးေတြကို…
ဒုကၡေပးသလိုမ်ားျဖစ္မလား…ဟ ဟ ဒါေပမယ့္သူတို႔ေရးေပးမယ္ဆိုတာယံုၾကည္ပါတယ္
မညိဳမညင္ေရးေပးမယ့္..ညီအစ္ကို၊ေမာင္ႏွမမ်ားကေတာ့…
အစ္ကိုေရ ေမသူလာပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ျပည့္ျပီေပါ့… စီနီယာႀကီးေပါ့…
သက္တမ္းတခုကိုေျပာတာပါဗ်ာ.. စာလာဖတ္သူေတြကိုအက်ိဳးျပဳႏိုင္တဲ့စာေပေတြမေရးႏိုင္ေသးပါဘူး… စီနီယာမဟုတ္ပါဘူး…ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သာသိပါတယ္..ျမဳပ္တစ္ခါေပၚတလွည့္ျဖစ္ေနတာ
အဟား တက္ဂ္ တယ္ေပါ့ း) ဒီပုိစ့္ေလးကုိ ဖတ္လုိက္ေတာ့လဲ ဟုိအေ၀းးးးးးးးးက အခ်ိန္ေလးေတြကုိ ျပန္တမ္းတမိပါတယ္ဗ်ာ..
တကယ့္ကုိ သာယာရႊင္ျမဴးမူေတြနဲ႕ ျပည့္စုံခဲ့မယ္ဆုိတာ ယုံၾကည္ပါတယ္ ဘ၀ေလ အရာရာဟာ မျပည့္စုံဘူးမလား ဒီေတာ့ ကိုယ္ေျခလွမ္းေတြကုိ မယိမ္းမယုိင္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကရတာပါပဲ။ အေကာင္းဆုံးနဲ႕ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ပါေစဗ်ာ
ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား
စုဗူးမွာေရာ ေရးတယ္လား .. မိုးခါးလည္း စုဗူးမွာ ေရးဘူးတယ္ .. ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေရးဘူးပါတယ္ .. တဂ္ေရးရင္း ေျပာတာေပါ့ .. း))
ေျခလွမ္းေတြ မွန္မွန္နဲ႕ လိုရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ပါေစ .. း))
ညီေလး ဏီကင္း
၂ ႏွစ္ ဆုိတာ ကုိယ့္ထက္ ဝါၾကီးတာေပါ့ကြ..
ေပ်ာ္ရႊင္စြာႏွင့္ ဆက္လက္ ဘေလာ့ဂင္းႏုိင္ပါေစဗ်ာ
ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္
တို႔ ရြာ့ အျပင္ ေရာက္ေနတာ ၂ႏွစ္ ၊ စာေရးေနတာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္…ေပ်ာ္ေနပါတယ္…
(၂) ႏွစ္ဆိုတဲ့ အတိုင္း အတာက အၾကာၾကီးပဲေနာ္ စာအေရးေကာင္းတယ္ ပထမဆံုးေရာက္ဘူးျခင္းပါ.
၂ ႏွစ္မွသည္ ေနာင္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စာေကာင္းေတြေရးႏိုင္ပါေစရွင္
ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီ။ ဒီအခ်ိန္ၾကာေအာင္ ဆက္ေရးႏိုင္တာ ေကာင္းတာေပါ့။ မငံုက တႏွစ္ေတာင္ မျပည္႔ေသး။ ဒီၾကားထဲ မအားလို႔ ။ ပ်င္းေနတာနဲ႔ စတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ အစံုနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတတ္ေသးတယ္။ ခုခ်ိန္ထိလဲ ေရးသာေရးေနတာ စာလာဖတ္ေပးတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဗဟုသုတျဖစ္စရာကို မေရးဖူးေသးဘူး
ခ်စ္သူအတြက္ ခံစားခ်က္ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စတင္ရင္း ၀င္ေရာက္လာတာ အခုဆုိ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားျပီဆိုေတာ့ ဆက္လက္ျပီး စာမ်ားမ်ားေရးႏိုင္ပါေစလို႔ေနာ့။
အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္…ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္သက္တမ္းက..ပံုမွန္စာေရးေနတဲ့..ဘေလာက္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွစ္လသက္တမ္းေလာက္ပဲရိွတာပါ…. ၾကားထဲ၆လရလေလာက္က တို႔ေတာင္မတို႔မိတာေတြရိွေသးတယ္….
ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္သာ အခ်ိန္ေတြက ေရရြတ္လို႔ေကာင္းတာပါဗ်ာ တကယ္ေတာ့ တလ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေတာင္
ဘေလာ့ေပၚမွာ ျဖတ္သန္းရခက္ပါတယ္။။ ဒါကလည္း ဘေလာ့မွာ ယူထားတဲ့ လိုင္းနဲ႔ ဆိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒီတဂ္က ကိုယ့္ဘေလာ့ေလး ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ေရးေစခ်င္တာလား
သူငယ္ခ်င္းလည္း ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေတြ တိုင္ေအာင္ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ
(က်ေနာ္ေတာ့ ၂ ႏွစ္ထိေတာင္ ခံပါ့မလား မသိပါဘူး)
ဟုတ္တယ္အကိုေရ…ဒါေၾကာင့္မို႔ကြ်န္ေတာ္ကဘေလာက္စေရးတဲ့ႏွစ္လို႔ သံုးထားတာ.. ဘေလာက္ႀကီးရဲ႕သက္တမ္းလို႔မသံုးရဲဘူးေလ
ဒီပို႔စ္ေလးကိုဖတ္ရင္း…၀ါသနာပါတဲ့ စာေတြ အမ်ားႀကီးဆက္ေရးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ခင္ဗ်ာ….။
ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစေနာ့ဗ်…။
ခင္မင္တတ္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ
ေလယာဥ္ကြင္းႀကီးမွာႏွုတ္ဆက္ရမယ့္သူမရိွ…ႀကိဳဆိုမယ့္သူမရိွ < ငါလာႀကိဳပါတယ္
မေမ့ပါဘူးရွင့္..ေနာက္ဆံုးပို႔စ္မွာေတာင္ေရးထားေသးတယ္။ တဂ္ေၾကြး ၃ပုဒ္လို႔ ..အျမန္ဆံုးေရးႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားပါ့မယ္
ခုလိုသတိတရနဲ႕ တဂ္တာကိုေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ရွင့္ …ဘေလာ့ဂ္ေလး ၂ႏွစ္သက္တမ္းမွသည္ ..ခ်စ္ေသာသူႏွင့္အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဆက္လက္ဘေလာ့ဂင္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵမြန္နဲ႔ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ေနာ္